Evet benim bir garip huyum var...ben pek filmlerde ağlamam. Herkeşlerin bayıldığı, zırıl zırıl ağladığı 'Babam ve Oğlum'u izleyip bir damla gözyaşı dökmemiş bir insanımdır ben. Ve fakat iş müzik dinlemeye gelince değişir. Her şarkı farklı bir anı ifade edebilir benim için. İnsanlar filmlerden, kitaplardan, meşhur yazarların meşhur sözlerinden alıntı yaparlar bense müzik sözlerinden. Evet, derdimi müzikle anlatmayı severim. Bu yüzdendir ki bu blog song for luno. Luno ise benim bir zamanlar sahip olduğum pembe anahtarlığım - komik gelebilir- kendimle özdeşleştirdiğim anahtarlığım. Sonrasında çok mutsuz olduğum bir günün gecesinde kaybettiğimi fark ettiğim anahtarlığım. Neyse fikir şelalesi bununla alakalı değildi aslında...Fikir şelalesi şununla alakalı:
People in Planes dinleyemeyeniniz varsa dinlemeye başlasın, ilk olarak da Pretty Buildings adlı şarkılarını dinlesin. Bu şarkı gece yatmadan önce dinlediğimde beni zırıl zırıl ağlatırdı, özellikle 'You know it hurts like hell and that's you in a nutshell' kısmıyla. Ama en çok da 'I don't wanna feel this low again' dediği zaman gözlerimden yaşlar fışkırırdı. Bir de yine People in Planes'in Falling by the Wayside diye bir şarkıları var 'It's OK to be safe' diye başlayan. Bu iki şarkıda da ağlamıyorum artık. Çünkü it's not OK to be safe. Eylül'de gidiyorum düşüncesiyle yıllardır demediklerimi demeye başladım, yapmadıklarımı yapıyorum ve keşke en başından beri böyle olsaydı. İnsan güvendeyken sadece 'OK' olabiliyor çünkü kimse kendini kandırmasın.
Ne demişti Pın'ım yaptığın şeyler için pişmanlıklar geçer ama yapmadıkların için asla...
(100 kelimede ergenlik buhranlarım tarzında bir yazı olduysa özür dilerim iç sıkıntısıyla geçen yağmurlu bir pazartesi akşamı yazılmıştır.)
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder